vrijdag 10 februari 2012

Up-and-running

Zo, precies twee jaar en één dag na het schrijven van mijn laatste blog ben ik weer terug. Eerlijk gezegd komt de inspiratie deels van mijn nicht. Overigens nog zonder dat ze het zelf weet. Zij blogt al jaren en dat heb ik zojuist pas ontdekt.

Wat schrijft ze leuk! Ik moet bekennen dat ik eigenlijk een beetje jaloers ben... Ik was positief(!) verrast toen ik haar blog las. Niet dat ik niet verwacht had dat ze het in zich zou hebben, maar ik had er gewoon niet bij stil gestaan. We hadden ook lange tijd geen contact meer.

Pas onlangs bij een aantal begrafenissen in de familie spraken we elkaar weer en hebben we met een aantal neven en nichten weer contact gelegd via FaceBook. Wat is dat internet toch ook een mooi medium! Ik schrijf bewust "ook" omdat het ook andere kanten heeft. Maar daarover later meer...

Wat is er allemaal gebeurd sinds mijn laatste blog? Ik ga proberen omdat kort samen te vatten.

Mijn laatste blog had nog te maken met een aantal zaken die niet zo heel soepel liepen bij mijn toenmalige werkgever. Er is sinds dat moment het nodige gebeurd. Ik ben vlak daarvoor weer eens een eigen bedrijf begonnen, ditmaal als in de nautische sector.

Gedreven door de wens om echt uit passie iets te ondernemen was ik op zoek naar iets dat bij mij past in de watersport. Zelfstandig ondernemer past het best, dus dat is het geworden. Weliswaar aangesloten bij een netwerk, maar dan wel zo dat ik daarin ook optreed als adviseur voor het optimaliseren van de bedrijfsvoering van het netwerk. Dat vind ik leuk en dat gaat me ook aardig af met de ervaring die ik inmiddels heb opgedaan.

De aanleiding om op dat moment in mijn leven deze stap te nemen is gelegen in het feit dat een aantal mensen kende uit mijn omgeving, die dromen hadden die ze wilden waarmaken als ze met pensioen gingen. Dat is ze helaas niet gelukt... Deels doordat ze hun pensioen niet gehaald hebben, deels doordat ze maar heel kort van hun pensioen hebben kunnen genieten. Nu heb ik altijd al willen genieten van mijn leven, naast en tijdens het werken, maar ik besloot om niet te wachten tot mijn pensioen met het "verzilveren" van mijn droom. Nu heb ik er de energie (en gelegenheid) voor. Zo gezegd, zo gedaan!

Helaas was de economie op het moment van starten nog niet op zijn diepste punt, zoals de analisten destijds wel verwachtten. Het resultaat van mijn onderneming was dus niet voldoende om mijn gezin van te onderhouden. Ik kon dus mijn baan bij de overheid (nog) niet opzeggen. "Gelukkig" werd dat probleem voor mij opgelost: mijn contract (voor 16-24 uur per week) werd niet verlengd. Daar ging dus mijn basis inkomen!

Nu heb ik gelukkig een aardig CV opgebouwd in de loop der jaren en mijn netwerk aardig op peil gehouden (zeker ook in de ICT), zodat ik er in slaagde om (zelfs in deze tijd) toch binnen een maand weer een andere baan te vinden. Daar ben ik eigenlijk best trots op. Een hele leuke baan ook nog, bij een vooraanstaand ICT Consultancy bedrijf. "Helaas" wel een fulltime baan, waardoor er geen tijd meer over is om mijn eigen zaak naar behoren te runnen. Gelukkig kan ik dat oplossen in goed overleg met de directeur van het netwerk. Ik help hem als coach met het optimaliseren van zijn bedrijfsvoering en bij helpt mij met de praktijk van mijn zaak. Goed geregeld dus!

In mijn nieuwe baan in de ICT kan ik overigens ook helemaal mijn ei kwijt. Ik werk in een selecte club van (zeer) ervaren project-, programma- en interimmanagers, die zich bezighouden met het verder professionaliseren van het vakgebied binnen de onderneming. Dus naast het uitvoeren van het vak in de meer complexe situaties in de praktijk betekent het dat wij kennis delen op congressen en seminars, presentaties en workshops verzorgen over ons vak, publiceren en coachen. En al dat moois ook nog eens op basis van "het nieuwe werken" (wat voor mij eigenlijk helemaal niet nieuw is) en bij uitdagende opdrachtgevers.

Zo, we zijn weer aangekomen bij "nu". Thuis hebben we inmiddels overigens onze motor verkocht en een boot gekocht, waarvan we minstens evenveeel plezier hebben! In eerste instantie hadden we een zeiljacht gekocht, maar doordat mijn vrouw haar evenwichtsorgaan niet optimaal functioneert is het voor haar niet zo prettig om het "op één oor liggen" van een zeiljacht na een middagje zeilen de hele volgende dag te moeten compenseren. Het zeiljacht hebben we dus verkocht en we hebben een motorjacht gekocht.
Met onze "Anna" (zo heet ze nu nog), hebben we al heel wat plezierige dagen op het water doorgebracht, met ons gezin en familie en vrienden. Echt genieten en ontspannen! Momenteel ligt ze voor de winter op de kant. Komend voorjaar werken we de verf weer bij en dan kan ze weer te water. We hopen op een flink aantal mooie dagen en zo niet, dan varen we toch!

dinsdag 9 februari 2010

Hoogspanning...


Zo... na een toch wel lange tijd stilte (ik wil namelijk niet alles wat er in onze organisatie mis ging zomaar aan de grote klok hangen...) ben ik er weer.

De titel van dit artikel geeft aardig weer wat er speelt.

In het vorig stuk ging het over human error, een mens die een fout maakt in de techniek.

Wat ik de laatste tijd vooral onder handen had was een ander soort human error: een mens die een fout maakt in het (denk)proces. Ik moet het vast even uitleggen, je herkent dit fenomeen vast niet ;-)

De meeste problemen ervaar ik momenteel niet eens vanuit onze organisatie, maar vooral van externe leveranciers. Ze denken blijkbaar dat ze nog steeds een spelletje met ons kunnen spelen, maar dat was vóór ik dit stuk onder mijn hoede nam. Het is verbazingwekkend om te zien hoe arrogant sommige leveranciers zijn. Druk uitoefenen op de klant omdat de offerte-aanvraag nog niet binnen is(!) of omdat de bestelling nog niet is geplaatst... Wie is ook al weer de klant???

Gelukkig krijg ik nu al reacties terug via mensen uit mijn team die laten zien dat ik de wind er redelijk onder heb bij de leveranciers. "Voert hij bij jullie op de afdeling ook zo'n militair regime?" werd gevraagd aan mijn Servicemanager. Gelukkig was het antwoord: "nee, dat doet hij alleen waar het nodig is, zoals bij jullie".

Nou is het niet direct iets waar ik trots op ben, het liefst zou ik op een "normale" manier zaken doen, maarja "zachte heelmeesters maken stinkende wonden". En omdat enkele van mijn voorgangers er wat dat betreft met de pet naar gegooid hebben vind ik het nu tijd om orde op zaken te stellen. Daar waar nodig met ferme hand.

Toch merk ik dan dat onze organisatie daar nog helemaal niet op is ingesteld. Interne juristen en het hogere management zijn bang om de leverancier "hard" (= conform contract) aan te pakken. Liever nog maar weer een "officiële foei" en dan hopen dat het weer even goed gaat.

Nou, dat werkt bij mij anders. Ik claim gewoon "ons" geld terug van de leverancier bij wanprestaties. En als ons "hogere" management daarin niet mee (durft) te gaan, dan doe ik dat vanuit mijn eigen verantwoordelijkheid.


Hoogspanning tussen de leverancier en mijn persoon dus.
Goed... daar wordt je op de lange duur natuurlijk wel wat moe van. Of eigenlijk gedemotiveerd...


Wát?! Werk ik hier al weer zeven jaar???
Ik had me voorgenomen dat ik het minimaal 3 jaar zou volhouden, maar toch niet veel langer dan 5 jaar. :-S
Ok, best makkelijk, niet te ver van huis en zo, dus weinig reistijd. Bovendien is er nog méér dan genoeg te verbeteren binnen deze organisatie, maar...
...ik denk dat het tijd is geworden om te "heroriënteren" (waar heb ik die term eerder gehoord?).
Tijd om de markt weer eens te verkennen en gesprekken aan te gaan.
Zó gaat het dus... :-)

maandag 21 september 2009

afspraken...

om de continuïteit van een belangrijke ict-omgeving te bewaken, die noodzakelijk is voor een belangrijk proces van is niet alleen de techniek van belang...
Na de inventarisatie-perikelen van vorige week is nu het fenomeen "human-error" aan de beurt...
In zo'n complexe keten als waarin ik werk is het nagenoeg niet te voorkomen dat er wat mis gaat door menselijke fouten, maar toch: het blijft "onnodig". We hebben immers afspraken, waardoor dit voorkomen zou moeten worden!
Die afspraken gaan over vooraf afstemmen, procedures volgen, checklist gebruiken, gezond verstand en meer van dat soort "open deuren". Waarom gaat het dan toch mis?
Hieronder mijn lezing:

Het containerbegrip "cultuur" is niet toevallig 1 van de eerste dingen die bij me opkomen...
Hoewel ik voor de overheid werk, en "men" wel een mening heeft over de cultuur daar, zie ik me vooral omringd door professionals met een prima inzet.
Het probleem zit 'm vooral in de besturing volgens mij. Iedereen moet mogen meedenken, meepraten en meebeslissen. "Poolse landdagen" noemen ze dat.
Dat is een fenomeen dat je niet zo maar "even" ombuigt. Met de huidige reorganisatie die voor de deur staat is er wel weer momentum om dit meer in te perken. "Het nieuwe werken".
Het terugbrengen van eenduidigheid in verantwoordelijkheid en sturing kan en zal ons helpen. Het aanspreken op verantwoordelijkheden gaat daarmee hand-in-hand.
Er zijn namelijk een aantal afspraken die "gewoon" nagekomen moeten worden.
Eén van die afspraken betreft het aanbrengen van wijzigingen in de "live" omgeving. Dat mag natuurlijk niet zomaar, ongecontroleerd, zonder afstemming (communicatie!). Vorige week was er zo'n "professional" die bedacht dat de antivirus-update eigenlijk nog uitgevoerd moest worden... hele omgeving plat!!!
2 uur en 3 kwartier vorodat de boel weer up-and-running was...
Tot en met Den Haag iedereen in rep en roer.
Maandagochtend zou ik beginnen aan de rapportage inclusief een voorstel om herhaling te voorkomen.
Helaas... 10:06: weer de hele omgeving plat!
Gelukkig was dit niet dezelfde persoon. Ditmaal iemand bij de externe leverancier die dacht dat hij even de logfiles op een hoger niveau moest laten loggen om een probleem te kunnen opsporen. Dat maar gewoon even op het drukste moment van de week doen omdat dan de kans op optreden van het gezochte probleem het grootst is...
Terwijl hij weet dat het systeem onvoldoende geschaald is om überhaupt fatsoenlijk te kunnen loggen en ik met zijn bedrijf hele heldere afspraken heb over het aanbrengen van wijzigingen in "live"-omgevingen. Duidelijke procedures worden met voeten getreden...
Gelukkig snapt zijn management het helemaal en besluiten zij om te kijken of ze iemand anders de schuld kunnen geven. Ze verwijzen naar afspraken met een andere afdeling m.b.t. de wijziging. Die andere afdeling valt echter niet binnen de afspraken m.b.t. opdrachtverstrekking en heeft ook geen opdracht gegeven (ik heb het verslag er op nagekeken). Bovendien zijn de afspraken met mijn afdeling niet nageleefd. Die zijn leidend. Dus niet alleen zijn de afspraken niet nageleefd er worden ook nog eens oneigenlijke argumenten gebruikt (leugens?).
Het verslag van de leverancier spreekt over "afgestemd met andere afdeling". Daarnaast doen ze "verbetervoorstellen" m.b.t. procedures (afstemming en overleg). Dat slaat echt alles!! Ze doen dus eigenlijk het voorstel om de afspraken die wij gemaakt hebben na te leven, maar dan gepresenteerd alsof het vorostel van hen afkomstig is... nu breekt echt mijn klomp.
Dit krijgt nog een flinke staart!!!
Wordt vervolgd...

zondag 30 augustus 2009

De vakantie zit er op...

Zo, de vakantie zit er inmiddels op...
De eerste week werken achter de rug en toch nog niet met een teleurgesteld gevoel de vakantie al weer vergeten, zoals je dat zo vaak hoort...
Weliswaar startte mijn eerste week anders dan dat ik had verwacht/gepland, maargoed, dat is voor mij ook wel weer een beetje de charme van mijn job.
Onze nieuwe voorzitter heeft in ieder geval in de vakantie niet stilgezeten. De deadlines liegen er dan ook niet om, maargoed, we mogen alle andere werkzaamheden voor deze klus dan ook laten vallen.
Dat is nu wel weer typisch zo'n situatie die nogal wat discussie losmaakt...
"weer zo'n ad-hoc klus, zo komen we nooit aan ons eigenlijke werk toe"
"nog zo'n prio klus erbij en de continuïteit is helemaal niet meer te waarborgen"
Zo maar een paar uitspraken, opgevangen bij de koffieautomaat.
En dan te bedenken dat de klus er juist is om zelfs bij grote calamiteiten de continuïteit te waarborgen.
Voor mij in ieder geval een leuke klus. Ik heb de hele club projectarchitecten bij elkaar geroepen voro de inventarisatie. Het aardige van de opdracht is dat er is gekozen voor een bottom-up benadering. Niet eerst een meerjarig traject om de contingency plannen vanuit de business op te stellen en te toetsen, maar "gewoon" zorgen dat de infra op orde is.

Verder stond de hele week in het teken van "opstarten":
De kinderen weer naar school (nieuwe klas, ander lokaal, nieuwe juf... altijd spannend!)
Het nieuwe sportseizoen begint weer (welke trainingstijd, welke locatie, welke positie en natuurlijk: welke doelstelling?) De eerste training in de sporthal maar even gelaten voor wat het is en lekker met de mannen op het strand getraind. Beachvolleybal blijft toch leuk om te doen!

En dan natuurlijk het programma dat ik eigenlijk zou trekken, maar dat nu wordt geleid door iemand anders, omdat mijn opvolging niet tijdig geregeld was. Nu is de programma-manager met vakantie en komen de mensen alsnog bij mij... ach, hij is volgende week weer terug.

Voor ons deel van het bedrijf zal de reorganisatie binnenkort starten. We hopen oktober. Zoals ik het nu gepland heb is dan mijn opvolging geregeld, dus kan ik mij richten op een rol in de transformatie. Een hele boeiende klus, met focus op optimalisatie in een veranderende keten.
Maandag hoor ik of mijn voorstel v.w.b. opvolging akkoord is bevonden door mijn collega's.

Dit weekend nog even lekker bbq-en met de familie, de temperaturen zijn nog goed!

Volgende week meer!

zaterdag 25 juli 2009

Vakantie!

Mijn vakantie is begonnen!

Dat betekent voor deze blog dat het voorlopig stil zal zijn...

Na mijn vakantie meer berichten.

Ik zal me tijdens mijn vakantie gaan beraden op de inhoud en het vervolg van mijn blog.
Spannend? Nog even volhouden hoor... eind augustus lees je hier weer meer.

Geniet!

vrijdag 24 juli 2009

het werkt!

Gelukkig... het werkt!
Na een aantal teleurstellende contacten met "experts" en "specialisten" is het dan toch gelukt!
Mobiel Internet én MMS werken naar behoren.
Waar zat nu het probleem??? Een databaseje bij KPN... :S
Dat was er zo eentje die meestal niet bekeken wordt, omdat daar toch geen belangrijke instellingen in staan (!) zo werd mij verteld door een vriendelijke medewerker van KPN.
Hij kon zelf het probleem niet oplossen, maar zou het doorgeven aan de technische dienst, die mij dan weer zou terugbellen om het op te lossen.

Heel goed... na wat bloed (virtueel), zweet en tranen (en bel- en brandstofkosten), doet ook de combinatie van mijn abonnement en toestel wat het bij iedereen "gewoon" doet ;)

Zo, nu nog even wat laatste zaken afronden en dan ga ik eerst vakantie houden...

dinsdag 21 juli 2009

De techniek staat voor niets?


Tja, hoe zit het nu eigenlijk... is het "de techniet staat voor niets" of "de techniek staat voor niets"?

Soms lijkt het alsof techniek alles kan, maar soms lijken ogenschijnlijk eenvoudige zaken niet te realiseren...

Ik heb het in dit geval over het instellen van Mobiel Internet op mijn telefoon...
Na een paar keer bellen met de klantenservice van KPN blijkt dat zij niet weten waarom de browser van mijn toestel geen webpagina's weergeeft. Het werkt wel via WiFi, maar niet via Mobiel Internet :-( Ook het installeren van nieuwe firmware op het BusinessCentre van KPN bood geen uitkomst en zelfs de vervanging van mijn SIM-kaart heeft niet geholpen...
Toen ik thuis kwam ben ik nog maar eens gaan "prutsen" ;-) Helaas geen aanwijzingen op Kindernet over een oplossing. Dan maar eens proberen om de proxy en de bijbehorende poort uit te schakelen. Warempel... dat werkt!! :-D Ik ben nog niet helemaal blij, want MMS werkt nog niet, maar dat gebruik ik toch eigenlijk niet. Zodra ik morgen teruggebeld wordt door de technische dienst van KPN zal ik mijn bevindingen eens voorleggen.
Ik ben benieuwd...